02.05.2020 sobota
E -trening ciało
- 25 brzuszków
- 25 przysiadów
- 25 pompek
- 25 nakryć nogami
Młodsi robią 2 serie starsi 5 serii ….. trzeba utrzymać formę
E – trening umysł
O CO W TYM CHODZI?
coś dla rodziców
Zdaję sobie sprawę, że Wy rodzice macie tą wiedzę jednak gdzieś skryta w podświadomości powinna być co jakiś czas odświeżana dla dobra ogółu.
Czego dorastające dzieci potrzebują od rodziców?
Dorastające dzieci potrzebują naszej dyskretnej obecności, dostępności i gotowości do
udzielenia im pomocy. Wierzą, że w porę zareagujemy, gdy dzieje się coś niedobrego,
znajdziemy sposób, aby rozwiązać problem.
Chcą widzieć w nas swoich sojuszników, na których mogą liczyć w trudnych momentach. Za każdym razem jak zdarzy się im zrobić coś złego nie powinny bać się rodzicom o tym powiedzieć. A powiedzą wtedy, gdy zachowamy emocje na wodzy i spokojnie wysłuchawszy problemu dziecka rozwiążemy go wspólnie i nie powinno tu być miejsca na nerwy, krzyki czy kary. Jeśli w trudnej sytuacji zachowamy się inaczej, dziecko więcej nic nam nie powie. Warto tu również pamiętać, że dla nas błahostka dla dziecka może być poważnym problemem i zawsze należy każdy problem oceniać empatycznie. ( zdolność wczuwania się w stan psychiczny innej osoby)
Czego więc potrzebują nasze dzieci?
Poczucia więzi i przynależności do rodziny. Chcą czuć, że są kochane, rozumiane
i mogą liczyć na wsparcie rodziców.
Potrzebują naszego szacunku, przyjaznej atmosfery w domu – poczucia bezpieczeństwa.
Poczucia własnej wartości. Chcą, aby doceniać ich wysiłki w dążeniu do sukcesów
oraz mieć pewność, że nie zostaną przez nas skrytykowane i odrzucone, gdy coś się
nie uda.
Wiarygodności. Chcą mieć pewność, że zachowujemy się tak, jak mówimy, oraz że
potrafimy przyznać się do własnych słabości, niewiedzy i błędów.
Sprawiedliwego traktowania. Przekonania, że w niejasnej sytuacji rodzice zareagują
w oparciu o wnikliwe rozpatrzenie sprawy.
Stanowczości w ważnych sprawach. Potrzebują jasno określonych reguł i konsekwencji w ich przestrzeganiu.
Poszanowania intymności i dyskrecji.
O CZYM MUSIMY PAMIĘTAĆ?
Rozmowa jest podstawą dobrych kontaktów z dzieckiem, a podstawą rozmowy jest uważne słuchanie.
Rozmawiaj ze swoim dzieckiem zawsze, wszędzie i o wszystkim. Im częściej z nim rozmawiasz, tym lepiej poznajesz jego świat, jego oczekiwania, marzenia, a także problemy.
Staraj się zawsze znaleźć czas na rozmowę, gdy dziecko ma problem. Rozmowa pomaga pozbyć się przykrych uczuć. Gdy czuje się bezradne i skrzywdzone, pozwól mu się wygadać, wypłakać i wyzłościć. Postaraj się je zrozumieć i mądrze mu doradzić.
W żadnym wypadku nie bagatelizuj jego problemów.
Z najdź też czas, gdy chce się podzielić radością, sukcesem. Okaż swoje zadowolenie, pochwal, spytaj o szczegóły wydarzenia. Nie umniejszaj wagi sukcesu, powiedz, jaki jesteś z niego dumny. To mu dodaje wiary w siebie i jest zachętą do osiągania dalszych sukcesów.
Staraj się dostrzegać sygnały, że dziecko cię potrzebuje. Kiedy ma jakiś problem, nie zawsze poprosi cię o rozmowę. Jeżeli będziesz uważnie je obserwować, to z pewnością dostrzeżesz wszelkie zmiany. Czasem zaczyna cię unikać, a czasem stara się być blisko, „kręci się” i czeka.
Zainteresuj się przyjaźnie, pomóż nawiązać rozmowę. Stwarzaj warunki do luźnej rozmowy. Wykorzystuj naturalne chwile przy wspólnej herbacie, kolacji, na spacerze, stwórz nastrój do wieczornych „pogaduch”, proponuj wspólne spędzanie wolnego czasu atrakcyjne także dla niego.
Okazuj zainteresowanie jego sprawami, ale nie wypytuj natarczywie. Poczekaj, aż samo zacznie mówić o tym, co się u niego dzieje. To ono decyduje, ile chce nam o sobie powiedzieć. Uszanuj to.
Rozmawiaj też o tym, co się dzieje u ciebie, o swoich kłopotach i planach. Pytaj je o zdanie w różnych sprawach i pokazuj, że liczysz się z jego opinią.
O powiadaj o sobie. Dzieci lubią wspomnienia rodziców z czasów ich młodości. Takie opowiadania zbliżają, bo przypominają dzieciom, że ich rodzice też byli młodzi. Nie przedstawiaj się jednak wyłącznie kryształowo, powiedz, że także robiłeś błędy i uczyłeś się podejmować trudne decyzje.
Rozmawiaj na każdy temat, nie unikaj trudnych spraw. Zadbaj o to, żeby w waszym domu nie było tematów tabu. Rozmawiaj także o tym, czego się obawiasz. Bądź raczej doradcą niż ekspertem.
Warto też pamiętać o kilku ważnych sprawach.
Bądź przykładem. Postępuj tak, by być wiarygodnym. Dzieci są dobrymi obserwatorami
i łatwo zauważą, gdy nie postępujesz tak, jak mówisz.Wymagaj, ale stawiaj dziecku zadania możliwe do spełnienia. Bądź konsekwentny, aby dziecko liczyło się z tobą i wiedziało, że ustalone przez ciebie normy w ważnych sprawach muszą być respektowane. Poznaj przyjaciół i znajomych dziecka. Pamiętaj, że w tym wieku koledzy odgrywają ważną rolę i często mają duży wpływ na zachowanie dziecka. Szanuj prawo dziecka do własnych wyborów, opinii, dysponowania wolnym czasem. Doradzaj, ale nie narzucaj swojej woli. Nie bądź nadmiernie opiekuńczy. Pozwól dziecku zdobywać doświadczenia; ono uczy się życia, przede wszystkim robiąc nowe rzeczy, sprawdzając. Czasem popełnia przy tym błędy, bądź zatem czujny i w porę reaguj. O kreśl jasno zasady dotyczące zakazu stosowania środków odurzających i innych używek, ale sam też unikaj nadużywania leków, papierosów i alkoholu. Ucz, jak przezwyciężać trudności i radzić sobie w trudnych sytuacjach. Dotyczy to także sytuacji, gdy ktoś proponuje narkotyki.
